Twee jaar geleden belegde het concern een persconferentie over de toen nog nieuwe brandstof Fuelsave. Toen ik daar een paar kritische vragen stelde over de toenmalige capitulatie van Shell op het gebied van zonne- en windenergie, zag ik een innerlijk conflict bij de nette mensen achter de tafel opborrelen. ‘We willen na afloop van de persconferentie uw vragen graag beantwoorden.’

Vervolgens ging het achter de tafel over dat Fuelsave wel twee procent efficiënter is dan gewone benzine. Echter, twee zwaluwen maken nog geen zomer, en helaas ook nog geen lente. Zeker niet als het bedrijf direct de aandacht verlegt. De rest van de conferentie ging over het rijgedrag van mensen zelf. Dat daar toch wel de meeste besparing valt te behalen.

Na afloop van de persconferentie kwam een soort partij-ideoloog naar me toe. Hij probeerde wat lijzig uit te leggen dat Shell nog steeds duurzaamheid nastreeft, maar daarbij kiest voor de weg van moleculen en niet van elektronen. Gewoon omdat het daar beter in is.

En toen kwam het: ‘Het gaat bovendien niet zo snel met bijvoorbeeld zonne-energie.’ Meteen kwam er een associatie bij me boven met een Iraakse voorlichter tijdens de Tweede Golfoorlog. Hij vertelde de media dat Irak aan de winnende hand was, terwijl de granaten van de oprukkende Amerikanen achter hem door het beeld vlogen. Nu denk ik niet dat olie en gas op de korte en middellange termijn veel terrein gaan verliezen, maar het gaat veel sneller met zonne-energie dan Shell ons wil laten geloven.

Eind december bleek de Shell-doctrine nog eens duidelijk uit een door het concern gesponsorde bijlage van het NRC. Daarin staat dat ‘zonne-energie naar verwachting zo rond 2040 een rendabel alternatief zal zijn’. Uitgaande van de huidige stroomprijs is het nu al mogelijk voor particulieren om break-even zonnecellen te installeren in Nederland, stelt professor Ad van Wijk in dezePetrochem.

Ook in de NRC-bijlage; een bijschrift met een waarachtige toon dat zonne-energie in Duitsland niet meer dan 0,5 procent van de totale elektriciteitsproductie verzorgt. Zeer onjuist. Dat is het cijfer van vijf jaar geleden. Inmiddels is het aandeel zonne-energie in Duitsland al meer dan drie procent. Van Wijk kan de tekst van Shell niet anders dan ‘tendentieus en jammer’ vinden. Ik durf wel wat verder te gaan. Het kan extreem dom en slecht ingelicht zijn, maar dat predicaat krijg ik moeilijk op Shell geplakt. Dan kan het alleen maar propagandistisch en manipulatief zijn. Net zoals de wijdverbreide energiescenario’s van Shell geen degelijke voorspelling zijn, maar wishfull thinking en hooguit een extrapolatie vanuit een door fossiele brandstoffen gedomineerd heden.

Echt, het wordt tijd dat de werknemers zelf de maatschappij binnen Shell gaan brengen. Om daarmee het voorbeeld van veel chemiebedrijven te volgen. Topman Wouter de Geest van BASF Antwerpen verwoordde dat twee jaar geleden als geen ander: ‘Vooral bij jongere werknemers is het prachtig om te zien hoe zij de samenleving binnen de site brengen. We zijn gewend om problemen technische te benaderen. Jongere medewerkers gaan bij een probleem niet in een reflex terug naar de techniek, maar leggen meteen het verband met de maatschappelijke impact en handelen vervolgens van daaruit.’

Dus beste medewerkers van Shell, wordt wakker en handel vanuit je maatschappelijke verantwoordelijkheid. Een doctrine is dan helemaal niet nodig. En het scheelt in ieder geval dure glossy’s. Dat is alleen jammer van die mooie foto’s.

#Wimraaijen

Net voor het einde van het jaar kregen we het treurige bericht dat VRT-journalist Bruno Huygebaert op kerstavond is overleden. Meerdere malen heeft Bruno ons congres Chemvision op vakkundige wijze en inhoudelijk zeer onderlegd geleid. Zoals afgelopen jaar ook in de Antwerpse Zoo. Persoonlijk vond ik het zeer inspirerend en bovendien bijzonder plezierig om met hem samen te werken. En de Vlaamse industrie moet een integer journalist missen die haar zeker wel begreep.