Zeker ook in het licht van het thema veiligheid, waar nagenoeg de hele middag tijdens Deltavisie 2012 over gesproken was. Over bedrijven die bij elkaar op bezoek gaan en elkaar adviseren over non-competitieve onderwerpen als veiligheid. Over de gezamenlijke verantwoordelijkheid voor veiligheid, alleen al omdat het gezamenlijke imago er ook mee is gemoeid. ‘Vertrouwen kom te voet en gaat te paard,’ weet Geert Eijsink van Odfjell inmiddels (zie het hoofdinterview). Ook de chemie heeft last van de problemen bij Odfjell en eerder Chemiepack. Dat terwijl juist in de chemie veiligheid als een soort religie wordt beleden, stelde Victor van de Pas nog in de middag.
Ik kan me niet herinneren wie met het idee kwam, maar ineens hadden we het over het buddy-systeem bij duiken. Waar ook alles om veiligheid draait. Niemand mag diepzeeduiken zonder buddy. Voordat je onderwater gaat, check je bij elkaar of alles goed is aangesloten. Je helpt elkaar om de uitrusting goed vast te maken en soms ondersteun je elkaar bij het aantrekken van de flippers.  Onder water blijf je in de buurt van elkaar, om elkaar in noodgevallen direct bij te staan. Desnoods adem je van elkaars zuurstoffles of je helpt elkaar bij noodsituaties om weer veilig naar boven te komen.
Dat zit er zo ingesleten, dat het zeer vervelend en onwennig is als je buddy minder trouw is. Zo werd mij eens in Egypte een Rus als buddy toegewezen. Ik hielp hem in zijn pak, ondersteunde hem bij het aantrekken van de flippers. Toen was het mijn beurt, maar mijn buddy was niet meer aan het wateroppervlak te bekennen. Nadat ik alles goed aan had, ging ik onderwater op zoek naar mijn Russische buddy. Het duurde even, maar toen had ik hem op de korrel. Twintig meter verderop. Ik daarheen, maar het viel niet mee om dicht in de buurt te komen, want hij bewoog zich constant van mij af. En dat bleef het overheersende beeld tijdens de duik. Ik verspilde veel lucht omdat ik alleen maar achter hem aan moest zwemmen. En aangezien ik groot ben en grote longen heb, moet ik altijd al als een van de eerste omhoog. Ik maakte dat kenbaar aan mijn buddy, maar die keek de andere kant op. Toen maar aan de duik-master die mee was. Die maakte nog het signaal dat mijn buddy mee moest, maar zag al gauw dat het vergeefs was. Ga jij maar alleen naar boven, wenkte hij.
Dit was de enige nare ervaring met een buddy in de ongeveer vijftig duiken die ik maakte. Gelukkig zijn de meeste duikers zich ervan doordrongen dat het buddysysteem niet is bedoeld om vrijheden in te perken, maar om de veiligheid te waarborgen.
Zo ken ik ook geen plantmanager die veiligheid op een laag pitje heeft staan. Dus aan de intentie zal het niet liggen. Mensen in de chemie hebben misschien iets meer moeite om over het hek heen te kijken. Maar dat hek is er kunstmatig. Dus waarom niet een buddy-systeem voor bijvoorbeeld plantmanagers? Juist om met elkaar te sparren over onderwerpen als veiligheid, personeel , milieu-impact en veel meer. Het voordeel is dat je elkaar kunt helpen en scherp houden. Het kan ook inspirerend werken als een buddy uit een andere sector komt, want vaak ontstaan innovatieve ideeën door de ontmoeting van verschillende culturen.  Je leert opzij te stappen en wellicht betere oplossingen te vinden op velerlei gebied. En wellicht kunnen plantmanagers elkaars concepten over nemen, zoals de duikwereld inspirerend kan zijn voor de procesindustrie. Om alles goed en veilig boven water te krijgen.

#reporter_wimraaijen